Zaterdag 9 maart

Toen ik om 8 uur wakker werd lag de camping net niet in de wolken. Een vochtige bedoening was het. Toch maar om kwart over 9 met mijn voorgenomen tocht begonnen naar de "Hoover Glacier". Een niet al te moeilijke tocht die uit en thuis zo'n 3 uur in beslag neemt. Er waren 3 grote swingbridges in opgenomen. Het einde van de tocht was het "Hoover Glacier Lake". In het meer dreven grote stukken blauw ijs die van de gletcher waren afgebrokkeld. De oppervlakte van de gletcher, die vrij laag ligt, was bedekt met zwarte aarde leek het wel. Aarde die door de wind erop geblazen is. Bij aankomst op de camping geluncht en daarna begonnen aan de 2e tocht van de dag. Die was volgens de folder steil. Dat was het ook maar best te doen. Vervolgens was het alleen maar houten trappen opklauteren. Erg saai dus, na zo'n 1000 treden, ben ik maar teruggegaan. Ik had het kunnen weten want bij de onderste trede stond een bordje waarop stond "First of 1878".  Beneden op de camping heb ik toen mijn boeltje ingepakt en ben naa "Lake Tekapo" gereden waar ik op een holiday park aan het diep blauwe meer sta. Daar heb ik vanmiddag even in gezwommen en warempel het water was weer koud.  Aan het begin van de avond wat boodschapjes gedaan en gegeten. Het is een heldere hemel vanavond dus de kans zit erin dat ik vanavond als het donker is, de melkweg ga zien met zijn miljoenen sterren. Fingers crossed dan maar.

Vrijdag 8 maart

Bij de pharmacy heb ik vanmorgen geprobeerd een knie brace te bemachtigen maar die waren niet meer voorradig. Uiteindelijk geslaagd bij een sportzaak en ik moet zeggen dat het echt wel helpt. De rit vandaag van Cromwell naar Mount Cook was weer betoverend mooi. Een strak blauwe hemel en een dikke 26 graden.Het eerst stuk naar Omarama leek wel alsof je door maanlandschap reed. Ben dus ook verschillende keren gestopt om foto's te nemen. In Omarama op een terras koffie met een nog warme blueberry muffin genuttigd. Daarna richting Mount Cook via Twizel. Twizel ligt aan de zuidkant van Lake Pukaki. De weg naar de eindbestemming van vandaag loopt aan de westkant van dat meer. Ik zal ongeveer 10 tegenliggers hebben gehad gedurende 50 km. Heerlijk rustig! Het plaatsje Mount Cook (The Heritage) stelt helemaal niets voor. Er is wel een museum ter nagedachtenis van sir Edmond Hillary; samen met zijn sherpa beklom hij als eerste de Mount Everest. Bijna aan de voet van de Mueller Glacier een camping gevonden en daar mijn tentje in de volle zon opgezet. Smiddags een tocht van een kleine 2 uur gemaakt naar de voet van diezelfde gletcher. Prachtige vergezichten.  Er liggen hier 3 gletchers naast elkaar. De Mueller-, de Hooker- en de Tasman gletcher. Die laatste is de grootste van Nieuw Zeeland en is maar liefst 27 km lang, op z'n breedst 3 km en op zijn dikst 600 meter. Vanavond niet te laat mijn mandje in omdat ik morgenvroeg de "Hooker Valley Track" van ruim 3 uur wil doen en smiddags de "Sealy Torns Track" van 4 uur.

Donderdag 7 maart

Een relaxte dag is het geweest. Nadat ik in Queenstown heerlijk heb ontbeten kon ik om 12 uur de bus in om mijn auto te gaan halen in Routeburn Shelter; het begin van de Routeburn Track. De chauffeur reed op z'n dooie akkertje en stopte onderweg zelfs 2 keer om zijn passagiers te laten genieten van het uitzicht. Nadat in Glenorchy de helft van de passagiers de bus hadden verlaten reden we via een 20 km lange gravelweg naar de Routeburn Shelter waar mijn auto geparkeerd stond. Daar mijn rugzak ingeladen en weer dezelfde weg terug richting Queenstown. Van daaruit naar Cromwell gereden. Onderweg ben ik nog even gestopt bij een brug waar ge-bungy jumped werd. Je kon vanaf een terras zien hoe de waaghalzen ruim 50 meter naar beneden sprongen in een ravijn waar een snelstromende rivier zijn weg vond. Camera's namen de sprong van verschillende gezichtspunten op en dat werd vertoond op een grote videoscherm. De angst was bij verschillende mensen goed te zien. Eigenlijk was ik op zoek naar een bungy jump locatie waar je 143 meter naar beneden springt maar die kon ik jammer genoeg niet vinden. De rit verder naar Cromwell ging door een smal ravijn met aan weerszijden wijngaarden. De meeste wijnranken  zijn afgedekt met een witgekleurd gaas. Waarschijnlijk om de druiven tegen vogels te beschermen. In Cromwell in de plaatselijke supermarkt wat inkopen gedaan en tegen 5 uur stond de tent op de plaatselijke camping. Je kan wel zien dat het wekenlang niet heeft geregend want op de camping is geen groen sprietje gras te zien. Op deze camping is ook een café dus ik denk dat ik die vanavond met een bezoek ga verblijden.

Woensdag 6 maart

Toen vanmorgen wakker werd lag de hut in de wolken alsof er een dikke ondoordringbare mist hing. Voor het eerst na het ontbijt vertrokken met mn regenjack aan. Het ging gelijk steil omhoog de bossen in. Na een half uur mn regenjack uit en mn broekspijpen afgeritst. De temperatuur was goed te doen. Mijn knie voelde niet lekker dus bij de hut bij Lake Howden besloot ik om niet op de campsite daar te overnachten en de volgende dag terug te lopen zoals ik in eerste instantie van plan was. Dus door naar het einde van de tocht en met de bus terug naar de carpark zo'n 200 km verderop. Het was ondertussen ook begonnen met regenen. Bij het eindpunt bij The Device heb ik mw omgekleed en ben gelift naar Te Anau. Daar een heerlijke bak Chinees gegeten en om 5 uur met de bus naar Queenstown waar ik om kwart over zeven aan gekomen ben. Een camping opgezocht voor de nacht en tegen tienen lag ik al lekker te snurken.

Dinsdag 5 maart

Na het ontbijt vertrokken naar de volgende hut op 11,3 km afstand. Er staat 4,5 tot 6 uur voor. Het begon gelijk al stijl omhoog en mijn knie begon al tegen te sputteren.  Na een uurtje klimmen werd het al wat minder. Ben hem ook gaan ontlasten door meer mijn stokken te gaan gebruiken. Wederom vandaag in een prachtige omgeving gelopen grotendeels boven de boomgrens. De track ging ook langs een groot bergmeer op ongeveer 1100 meter; "Lake Harris". Na zo'n 2 uur bereikte ik het hoogste punt van vandaag; "Harris Saddle" op 1255 m. hoogte. Vandaar uit is er een loop van ongeveer 2 uur naar "Conical Hill" maar die heb ik vw m'n knie aan mij voorbij laten gaan. Na "Harris Saddle" ging het voornamelijk naar beneden. Ik ben regelmatig gestopt om te genieten van het uitzicht en om te drinken uit de vele stroompjes. Dat water is heerlijk; zo puur. Het laatste stuk naar de hut ging stijl naar beneden over een pad dat bedekt was met grote stenen. Heel goed uitkijken was dat dus. Later door een mooi bos en het pad was erg smal. De hut ligt aan "Lake Mackenzie" en na mn bed te hebben ingericht heb ik daar lekker in gezwommen. Wel koud maar erg verfrissend. Daarna geluncht en mijn laatste stuk kaas opgegeten.

Maandag 4 maart

Ik was er al vroeg uit vanmorgen na een lange nacht. Na het opnieuw indelen van mijn rugzak en een ontbijtje ben ik gereden naar de Routeburn carpark. Om even over half negen ben ik begonnen aan de zesdaagse tocht. In het begin had ik nog wel wat last van mijn linker knie maar na verloop van tijd bijna niet meer. Ik moet wel zeggen dat ik heel rustig gelopen heb vandaag en veel gebruik heb gemaakt van mijn poles. Vandaag leek het wel de dag van de swingbridges; ik ben over 5 van deze wiebelbruggen gelopen. Grotendeels vandaag door het bos gelopen. Bij de wat meer open stukken was het uitzicht ook gelijk weer fenomenaal. Het laatste uur was erg stijl omhoog over niet al te beste paden. Er werd nog aan verschillende stukken gewerkt om ze in een betere conditie te krijgen. Omstreeks lunchtijd arriveerde ik bij Routeburn Falls Hut op 1000 m hoogte. Ik was de eerste dus mijn bedje voor voor de nacht uitgezocht. Heerlijk geluncht en daarna een tijdje gelezen en met andere trampers gepraat.
Savonds om half 8 kwam de ranger een praatje houden en de tickets controleren. Aan de muur hing een grote lap stof met in 25 talen het volgende geschreven; vrolijk kerstfeest in Routeburn Falls. De ranger had een grote plak chocolade voor degene die de meeste talen kon raden. Samen met een Nederlandse vrouw had ik er 16 maar een Amerikaans gezelschap had er eentje meer. Dus geen chocola vor ons. Tegen half 10 mn mandje opgezocht en heerlijk geslapen.