Dinsdag 12 maart

Nadat ik voor mijn doen laat wakker werd (half 9) de boel ingepakt, en na het ontbijt vertrokken richting het noorden. Op de kustweg was het erg rustig dus reed ik zelf ook lekker relaxed. Na zo'n 20 km bij "The Store" (een leuke koffie tent) in Kekerengu koffie met een Caramel Crème Pie genomen. Dat was weer Yummie! Je moet jezelf toch zo nu en dan kietelen. Ten zuiden van Blenheim ben ik door een enorm groot wijngaarden gebied gereden. Veel chateau's zijn ook te bezichtigen en men hoopt dan natuurlijk dat je met een aantal flessen de deur uit loopt. Na Blenheim richting Picton. Vanuit Picton varen er ferry's naar Wellington op het noorder eiland. In Picton mijn portemonnee aangevuld met cash en naar het westen gereden. Ik ben gereden over de "Queen Charlotte Drive" richting Linkwater. Deze weg is een "scenic road" en de maximum snelheid is 50 km per uur. De weg bestaat louter uit bochten maar is o zo mooi! Dus Reneetje er weer verschillende keren eruit om van de panorama's (mooie baaien en dito stranden) te genieten. Bij Linkwater afgeslagen naar het noorden een schiereiland op. Ook hier weer een weg met louter bochten. Zo mooi maar wel vermoeiend. Halverwege deze weg aan de "Nikau Cove" een standaard camping van het DOC gevonden. Ik sta dus aan het strand met uitzicht op een baai...zo mooi! En het is hier heel erg rustig; een campervan en nog een tentje. De rest van de middag heerlijk gelezen en s'avonds gegeten. Nu ik dit schrijf zijn verschillende vogels aan het zingen. Ik zit midden in de natuur...heerlijk!

Maandag 11 maart

Vanmorgen samen met Bea naar Rangiora gereden want de auto moest een WOF (een half jaarlijkse APK) ondergaan. Ondertussen in een café een heerlijke koffie met een caramel koek gehad en gezellig bij gepraat. Na een uurtje de auto bij de garage gehaald en naar de supermarkt voor een paar kleine boodschappies. Thuis lekker geluncht en om 1 uur ben ik in noordelijke richting vertrokken naar Kaikoura. Wederom een mooie rit naar de kust. Vlak bij Kaikoura is een zeehonden kolonie en ze bivakkeren zeer dicht bij de kust. Er lag er eentje te relaxen op 3 meter vanaf het punt waar ik stond. Best wel gaaf. Ondertussen was het al 4 uur geworden, was het zwaar bewolkt en miezerde het zo nu en dan. Dus besloot ik om hier maar ergens te overnachten. Op een "Top 10 Holiday Park" dus.  Morgen verder naar het noorden rijden, naar Blenheim. De weersverwachtingen zijn daar aankomende week zeer zomers.

Zondag 10 maart

Gisteravond nog een lange tijd op het strand van het meer naar de heldere hemel gekeken. Er waren zoveel heldere sterren te zien. Ook waren er misschien wel miljoenen kleine sterren in een baan van oost naar west.....de melkweg. Een prachtig schouwspel.  Vanmorgen om 8 uur eruit en het was goed koud en de tent was drijfnat. Een uurtje later was ik weer onderweg naar een meertje in de buurt om te lopen in een wildlife reservation. Maar het hek dat toegang moest geven tot de track was met een hangslot afgesloten dus dat ging niet door. Dus maar naar "Arthur Pass" om daar morgen de "Avalanche Track" te gaan doen. Na zo'n 15 km na Lake Tekapo begon het te regenen en dat heeft het enkele uren gedaan. Mijn eerste echte regen in 6 weken!  De weersverwachting voor "Arthurs Pass" zijn ook voor de eerstvolgende dagen ook niet erg goed dus besloot ik om naar het noorden te gaan rijden. Dan rij ik langs de woonplaats van Klaas en Bea dus daar maar even aankloppen. Heb daar mijn tent laten drogen en de was gedaan. Aangezien de auto een APK keuring moet ondergaan ga ik dat morgen laten doen en slaap ik dus sinds weken weer heerlijk in een bed. Vanmiddag heb ik Klaas zijn auto gewassen omdat hij vw een spier probleem dat op het moment zelf niet kan. Bea had heerlijk gekookt voor ons. Vanavond heb ik van hen nog een paar nuttige tips gekregen om de aankomende 11 dagen goed door te kunnen brengen. Dus ga ik zo mn bedje opzoeken.

Zaterdag 9 maart

Toen ik om 8 uur wakker werd lag de camping net niet in de wolken. Een vochtige bedoening was het. Toch maar om kwart over 9 met mijn voorgenomen tocht begonnen naar de "Hoover Glacier". Een niet al te moeilijke tocht die uit en thuis zo'n 3 uur in beslag neemt. Er waren 3 grote swingbridges in opgenomen. Het einde van de tocht was het "Hoover Glacier Lake". In het meer dreven grote stukken blauw ijs die van de gletcher waren afgebrokkeld. De oppervlakte van de gletcher, die vrij laag ligt, was bedekt met zwarte aarde leek het wel. Aarde die door de wind erop geblazen is. Bij aankomst op de camping geluncht en daarna begonnen aan de 2e tocht van de dag. Die was volgens de folder steil. Dat was het ook maar best te doen. Vervolgens was het alleen maar houten trappen opklauteren. Erg saai dus, na zo'n 1000 treden, ben ik maar teruggegaan. Ik had het kunnen weten want bij de onderste trede stond een bordje waarop stond "First of 1878".  Beneden op de camping heb ik toen mijn boeltje ingepakt en ben naa "Lake Tekapo" gereden waar ik op een holiday park aan het diep blauwe meer sta. Daar heb ik vanmiddag even in gezwommen en warempel het water was weer koud.  Aan het begin van de avond wat boodschapjes gedaan en gegeten. Het is een heldere hemel vanavond dus de kans zit erin dat ik vanavond als het donker is, de melkweg ga zien met zijn miljoenen sterren. Fingers crossed dan maar.

Vrijdag 8 maart

Bij de pharmacy heb ik vanmorgen geprobeerd een knie brace te bemachtigen maar die waren niet meer voorradig. Uiteindelijk geslaagd bij een sportzaak en ik moet zeggen dat het echt wel helpt. De rit vandaag van Cromwell naar Mount Cook was weer betoverend mooi. Een strak blauwe hemel en een dikke 26 graden.Het eerst stuk naar Omarama leek wel alsof je door maanlandschap reed. Ben dus ook verschillende keren gestopt om foto's te nemen. In Omarama op een terras koffie met een nog warme blueberry muffin genuttigd. Daarna richting Mount Cook via Twizel. Twizel ligt aan de zuidkant van Lake Pukaki. De weg naar de eindbestemming van vandaag loopt aan de westkant van dat meer. Ik zal ongeveer 10 tegenliggers hebben gehad gedurende 50 km. Heerlijk rustig! Het plaatsje Mount Cook (The Heritage) stelt helemaal niets voor. Er is wel een museum ter nagedachtenis van sir Edmond Hillary; samen met zijn sherpa beklom hij als eerste de Mount Everest. Bijna aan de voet van de Mueller Glacier een camping gevonden en daar mijn tentje in de volle zon opgezet. Smiddags een tocht van een kleine 2 uur gemaakt naar de voet van diezelfde gletcher. Prachtige vergezichten.  Er liggen hier 3 gletchers naast elkaar. De Mueller-, de Hooker- en de Tasman gletcher. Die laatste is de grootste van Nieuw Zeeland en is maar liefst 27 km lang, op z'n breedst 3 km en op zijn dikst 600 meter. Vanavond niet te laat mijn mandje in omdat ik morgenvroeg de "Hooker Valley Track" van ruim 3 uur wil doen en smiddags de "Sealy Torns Track" van 4 uur.

Donderdag 7 maart

Een relaxte dag is het geweest. Nadat ik in Queenstown heerlijk heb ontbeten kon ik om 12 uur de bus in om mijn auto te gaan halen in Routeburn Shelter; het begin van de Routeburn Track. De chauffeur reed op z'n dooie akkertje en stopte onderweg zelfs 2 keer om zijn passagiers te laten genieten van het uitzicht. Nadat in Glenorchy de helft van de passagiers de bus hadden verlaten reden we via een 20 km lange gravelweg naar de Routeburn Shelter waar mijn auto geparkeerd stond. Daar mijn rugzak ingeladen en weer dezelfde weg terug richting Queenstown. Van daaruit naar Cromwell gereden. Onderweg ben ik nog even gestopt bij een brug waar ge-bungy jumped werd. Je kon vanaf een terras zien hoe de waaghalzen ruim 50 meter naar beneden sprongen in een ravijn waar een snelstromende rivier zijn weg vond. Camera's namen de sprong van verschillende gezichtspunten op en dat werd vertoond op een grote videoscherm. De angst was bij verschillende mensen goed te zien. Eigenlijk was ik op zoek naar een bungy jump locatie waar je 143 meter naar beneden springt maar die kon ik jammer genoeg niet vinden. De rit verder naar Cromwell ging door een smal ravijn met aan weerszijden wijngaarden. De meeste wijnranken  zijn afgedekt met een witgekleurd gaas. Waarschijnlijk om de druiven tegen vogels te beschermen. In Cromwell in de plaatselijke supermarkt wat inkopen gedaan en tegen 5 uur stond de tent op de plaatselijke camping. Je kan wel zien dat het wekenlang niet heeft geregend want op de camping is geen groen sprietje gras te zien. Op deze camping is ook een café dus ik denk dat ik die vanavond met een bezoek ga verblijden.