Zaterdag 16 feb.

Vandaag toen ik wakker werd was het helder en kon ik vanuit mijn kamer in de hostel de besneeuwde bergtoppen zien dus normaal gesproken gaat de gletcher tocht vandaag wel door. Op een terras koffie gedronken en daarna me omgekleed voor de tocht. Na een instructie richting de heli platforms en ingestapt. De vlucht ging langs de hellingen, net onder de wolken door, en na nog een rondje over de gletcher zijn we er midden op geland. Na het bevestigen van de stijgijzers onder de schoenen gingen we onder begeleiding van een gids verder naar boven.  We hebben door gletcher gleuven gelopen en veel geklauterd. Ook was er een gat in de gletcher waar je je doorheen kon laten zakken. Er zat wel een bocht in en daar kwam ik in vast te zitten. Kreeg het wel eventjes benauwd. Maar met behulp van een touw kwam ik toch wel uit. Ongeveer na een uur brak het wolkendek en scheen de zon op de gletcher en gelijk zag het er ineens heel anders uit. Sommige ijs blokken legen een mooie blauwe gloed...prachtig. Na ruim 2 uur werden we weer door een heli opgehaald en waren we tegen half 4 weer in het dorp. Dit was een machtige belevenis. Nadat alle spullen weer ingeleverd waren kreeg ik nog een goodie-bag mee met daarin onder andere een dvd met opnames van de Franz Josef Glaciers. Dus dat wordt thuis nog eens goed nagenieten. Later een Nederlands meisje een lift gegeven die ook naar het zuiden wil. In Haast ging zij een hostel in en heb ik mijn tentje opgezet.
Dit was een top dag waar ik nog geregeld aan terug zal denken.

Zondag 17 feb.

Vanmorgen om 10 uur richting Wanaka vertrokken. Een prachtige rit langs een hele brede rivier bedding. Na verschillende tussenstops voor oa een waterval, vergezichten in de middag in Wanaka aangekomen. Dit toeristisch plaatsje ligt aan de zuidkant van "Lake Wanaka". De hele dag een strak blauwe hemel en een temperatuur van ongeveer 25 graden. Op sommige bergtoppen ligt nog sneeuw. Heb eerst een plaatsje op de plaatselijke camping geboekt en daarna het terras op voor een bier. De zomervakantie is voorbij en je ziet alleen nog backpackers. Een heerlijk sfeertje. Op de camping samen met Jolanda ge-BBQt en daarna afscheid van haar genomen want zij gaat morgen liftend naar Queenstown. De BBQ werd verhit nadat je er 1$ in de gleuf liet glijden.
Op het strand in de late avondzon mijn dagboek geschreven en m'n blog bijgewerkt. Zo nog een koffie op en terras scoren.

Vrijdag 15 feb.

Vandaag was een rustige dag tot 2 uur s'middags toen ik me meldde bij de Heli Guided Hike Tour. Heb betaald en op een laptop een eindeloos lang formulier ingevuld over de risico's die het zou kunnen opleveren en over je gezondheid. De stijgijzers op maat gemaakt en de nodige instructies gekregen. We waren met een groep van 10 personen die verdeeld over 2 heli's de tocht zouden gaan maken. Vlak voordat we vertrokken werd ons medegedeeld dat de tocht geen doorgang zou vinden vinden van wege de verslechterende weer situatie; de bewolking was in een half uur tot in het dal gezakt. Dikke shit dus! Maar veiligheid boven alles en dat is maar goed ook. Gelijk voor morgen half 12 geboekt want het zou fijn zijn dat het toch nog ging gebeuren voordat ik doorreis. Gelijk het Nederlands meisje die ik morgen en lift zou geven ingelicht dat het morgen toch iets anders gaat dan afgesproken. Geen probleem voor haar; gaat de heli-hike door dan vertrekken we om half 4 en anders tussen de middag. Dus nu het terras op voor een heerlijke tap "Speight" biertje.

Donderdag 14 feb.

Vanmorgen alles op m'n gemak gedaan. Ik ging pas tegen tienen weg richting de gletchers. Arriveerde er om half 2 en boekte voor 4 nachten in een hostel (2 pers. kamer). Na de lunch naar het einde van de Franz Josef gletcher gelopen. Een half uur gelopen op keien en nog eens keien. Bij het einde was de gletcher goed te zien. Een machtig gezicht moet ik toegeven. Het smeltwater is het begin van de rivier de Waiho. Wat deze gletcher en de Fox gletcher, die hier 25 km verderop ligt, zo speciaal maakt is dat nergens ter wereld een gletcher zo dicht bij een kust uitmondt. In dit geval maar 20 kilometer. Weer terug in het dorp heb ik mn gletcher tocht van zondag vervroegd naar morgenmiddag zodat ik zaterdag weer hier weg kan. Ook wat ansichtkaarten gekocht voor verzending naar het thuisfront. De toeristische excursie naar Doubtful Sound heb ik ook geboekt. Die duurt een hele dag en vertrekt vanuit Manapouri, in Fjordland, over Lake Manapouri dan een half uurtje met een bus en daarna een boottocht over de fjord Doubtful Sound. In de fjord zijn de mooiste watervallen te aanschouwen evenals dolfijnen. Dat zit dus ook in de pocket.
Toen ik om 6 uur weer in de hostel kwam was er een vegetarische soep voor de gasten gekookt dus dat ging er na zo'n dag wel in. S'avonds de ansichtkaarten geschreven en gekletst met andere backpackers. 
De tweede foto is het enorme stenenbed wat achterbleef na het smelten van de gletcher sinds de laatste 100 jaar.

Woensdag 13 feb.

Vanmorgen toen ik wakker werd regende het dus de tent nat ingepakt en achter het stuur gekropen. Na ongeveer een kilometer zag ik dat er een 20 minute track was; "Tunnel Terrace Walk". Deze gaat eerst door een 40 meter lange smalle tunnel (gelukkig had ik mijn hoofdlamp meegenomen) en daarna slingerend door dicht bebost gebied. Het einde van de track ging weer door een zelfde tunnel en kwam uit 100 meter links van de parkeerplaats. Dus dat was mijn ochtendwandeling voor deze dag. Deze tunnels werden gemaakt door goudzoekers zodat het voor hun makkelijker was om naar de vindplaatsen te kunnen komen.
Daarna terug gereden naar Greymouth om ani-histamine tabletten te kopen, want ondanks de zalf was het bijna de hele nacht weer krabben geblazen.
In de bibliotheek kan je gratis met een pc op internet. Het was erg druk dus moest ik een afspraak maken. Uiteindelijk kon ik om kwart voor twaalf. Ik wil de Routeburn track als ik hem gelopen heb ook weer terug lopen zodat ik gelijk weer bij mijn auto ben. Ik heb mazzel want in de laatste hut was er nog maar 1 plaats over en die is voor mij. Dus dat is dan nu ook geregeld.
Na de lunch doorgereden richting Hokitika, een klein dorpje aan de zee, maar wel met een hele grote stenen kerk. Het is best wel vreemd dat die kerk opgebouwd is uit steen. De meeste gebouwen zijn houten gebouwen; dat wordt gedaan vanwege de vele aardbevingen die dit land teisteren (een houten huis beweegt een beetje mee).
Aan Lake Mahinapua m'n tent opgezet en heerlijk in het meer gezwommen. Het water had een heerlijke temperatuur. Even en wasje gedaan en een mok thee gezet.
Op de foto met het afdak daar ligt een oude stoom aangedreven raderbootje onder die hier in 1890 op het meer gebruikt werden.
Straks een heerlijke maaltijd in elkaar flansen...:-)

Dinsdag 12 feb.

Vandaag om half 8 eruit en rustig de tent ingepakt. Deze was drijfnat van de regen van afgelopen nacht. Als ontbijt had ik een power müsli reep en een hand vol met noten mix. Een uurtje later was ik weer op weg. Na een paar kilometer reed ik door Mitchells Gully, een stadje met een dozijn huizen. Volgens de Engelsman die ik gisteren op de camping trof was dat eind 19e eeuw, vw de goudvondsten, een bloeiende stad geweest met wel meer dan 45.000 inwoners. Nadat al het goud gedolven was trok iedereen er net zo snel weer weg.
Bij de Pororai rivier heb ik de auto op een parkeerplaats gezet en heb een track van ruim 2 uur gelopen langs de rivier door een stuk regenwoud. Erg vochtig was het dus ik moest mijn tempo naar beneden bijstellen.
Daarna verder over State Highway 6 naar het zuiden. Deze weg is door Lonely Planet verkozen in de top 10 van meest bijzondere kustwegen ter wereld. Enorm mooie vergezichten; enerzijds de gevarieerde begroeiing van de bergen aan de linker kant van de weg anderzijds rechts de enorme golven die tegen de rotsen en op het strand beuken. De weg is vaak nat van de nevel die daarbij ontstaat. Ik ben meerdere keren uitgestapt om van dit schouwspel te genieten. Bij Punakaiki uitgestapt om de "Pancake Rocks and Blowhole" te aanschouwen. Zelfs hier kom je busladingen Chinezen met gids tegen..lol. De naam "Pancakes" is gekozen omdat er horizontale gleuven in de rotsen zitten; alsof het een stapel pannenkoeken betreft. De "Blowhole" is een groot gat recht naar beneden van ongeveer 2 voetbalvelden groot in de rotsen. Dmv een horizontale gleuf kan het woeste water erin komen. Als zo'n golf dan tegen de achterwand van dat gat komt dan lijkt het alsof je een explosie hoort. Al met al een machtig geluid en gezicht!
Bij het informatie kantoor van het D.O.C. een heli-hike geboekt voor aanstaande zondag. Het weer zal dan weer beter zijn (geen laaghangende bewolking zoals nu). Van de 3 uur dat dit duurt begin ik met een half uur heli-sightseeing over de bergen en de verschillende gletchers, wordt ik op de Franz Josef Glacier gedropt waar ik 2 uur met een gids ga lopen. Daarna weer opgepikt door de heli en nog een half uur vliegen. En eenmaal weer op de grond lekker nagenieten in een hot thermal spring.  Wat een leven....
De volgende stop was een apotheek in Greymouth waar ik een anti-histamine crème heb gekocht tegen de ontzettende jeuk die de beten van de sandflies nalaten. Ik wordt helemaal geschuffeld van die beesten! Verder naar het zuiden schijnen ze nog vele malen agressiever te zijn. Dat wordt nog meer spuiten en smeren. Later op de dag een basic-campsite gevonden in Gouldsborough; óók alweer een stadje met een groot goudkoorts verleden. De tent daar opgezet en gekookt oftewel een kommetje heet water in een zakje gedaan en heerlijk pasta gegeten. En ik had gelijk een vriend erbij; een Weka die rond me blijft hangen. Een Weka is een soort bruine tamme kip die je overal tegenkomt. Voor morgen heb ik nog geen vastomlijnde plannen.