Vrijdag 22 maart

Vandaag stond een bezoek aan Christchurch op mijn programma. Ik wilde met eigen ogen wel eens zien wat voor schade de aardbeving van februari 2011 de stad heeft aangericht. Van het centrum is niet veel meer over. Heel veel gebouwen zijn met hekken afgeschermd omdat ze niet meer veilig zijn. Ook veel open plekken in het centrum waar al het puin al is geruimd. Nadat het puin is afgevoerd moet de grond gestabiliseerd worden voordat er weer herbouwd kan worden. En daar hebben ze grote problemen mee. De hele binnenstad staat vol met kranen en veel wegen zijn of plaatselijk erg verzakt of afgesloten. Het is zo triest om te zien. Ook zijn de verzekeringen erg terughoudend met het uitkeren van schade bedragen. Hiervoor zitten veel mensen tot hun nek in de financiële problemen. Wat wel erg mooi is dat het weggevaagde winkelcentrum, nadat de grond weer vrijgegeven is, al tijdelijk weer herbouwd is. Door zeecontainers te stapelen en in verschillende kleuren te spuiten hebben veel winkels een nieuw onderkomen gevonden; een hele creatieve oplossing. Smiddags heb ik de botanische tuinen bezocht. Ik heb er waanzinnig mooie bomen in het park gezien. Enkele van deze bomen komen van het noordelijk halfrond (door de Engelsen geïmporteerd ) en doen het erg goed. Daarna naar het naastgelegen museum van Christchurch want daar is een tentoonstelling over Sir Scott. Scott probeerde, net als de Noor Amundsen, als eerste de zuidpool te bereiken. Uiteindelijk was Amundsen er als eerste en zijn Scott en zijn expeditieleden op de terugweg allemaal omgekomen. De hut die Scott en zijn mannen in 1913 op Antarctica hebben gebouwd is sinds kort helemaal gerestaureerd. Zelfs de voorraden die Scott in de hut heeft opgeslagen zijn er nog.
Aan het eind van de middag heb ik samen met Klaas en Bea nog lekker geborreld op een terras en heerlijk gegeten.

Donderdag 21 maart

Nadat ik vanmorgen eerst de auto voor een beurt naar de garage heb gebracht zijn Bea en ik naar Klaas zijn werk gereden. Daar zijn we overgestapt in Klaas zijn auto. Daarmee zijn we naar Akaroa gereden op Banks Peninsula dat ten oosten van Christchurch ligt. Het was wederom een wolkenloze morgen. Onderweg natuurlijk weer ergens koffie gedronken. Daarbij heb ik een stuk worteltaart met een bakje zure room met mango saus gekozen. Deze combi is zooo...lekker! Even na elven kwamen we in Akaroa aan en heb gelijk een "Swimming with Dolphins" geboekt. Bea wilde niet want ze had het vorig jaar al eens gedaan. Zij ging mee als toeschouwer op de boot en kon dus mooi foto's en films maken. We konden nog mee met de trip van half 12 dus dat kwam erg goed uit. Nadat iedereen zich in een wetsuit had gewurmd vertrok de boot. Er was geen wind dus het water in de baai was bijna rimpelvij. In combinatie met de zon was dat natuurlijk fantastisch en konden de dolfijnen ook makkelijker gespot worden. Nadat er een aantal dolfijnen gezien waren ging ik het water in en al gelijk zwommen er 2 op iets meer dan armlengte aan mij voorbij. Was heel gaaf. Het zijn Hector dolfijnen. Ze krijgen een maximale lengte van ongeveer 1,30 m tot 1,50 m. Ook heb ik een paar moeder dolfijnen met babies gezien. De kleintjes zwemmen zij aan zij met hun moeder en waren ongeveer 50 cm lang. Op het moment dat de dolfijnen door gezwommen waren gingen we weer aan boord en begon de zoektocht weer opnieuw. Met regelmaat hebben we dolfijnen gezien en ben ik ook weer het water ingegaan. Maar zo dichtbij als de eerste keer gebeurde niet meer, zelfs niet toen er 7 om ons heen zwommen. Ook kwam er een blauwe pinguïn voorbij zwemmen. Deze pinguïnsoort word niet groter dan ongeveer 35 cm. Maar toch leuk om er eentje in zijn natuurlijke habitat te kunnen aanschouwen. Jammer genoeg kan ik jullie geen foto's hiervan laten zien; die staan niet op mijn mobiel. Als ik weer thuis ben zal ik ze op dit blog plaatsen. Na ruim 3 uur stonden we weer aan wal en kon er gedoucht worden. Daarna heb ik met Bea een heerlijke lichte lunch gehad en zijn we naar Christchurch terug gereden waar we Klaas troffen bij een restaurant. Ik wilde hen graag een etentje aanbieden voor de mooie tijd die ik met hen heb beleefd. Toen we weer thuis waren hebben we nog de film "The Way", die gaat over de "Camino de Santiago", gekeken. De Camino, die we vorig jaar hebben gelopen, loopt nog steeds als een rode draad door ons leven en zorgt voor een enorme verbondenheid. Vandaag was weer een superdag!

Maandag 18 maart

Veel regen en onweer gehad vannacht dus slecht geslapen. Nadat ik de sleutel had ingeleverd bij de receptie ging ik op weg naar Moana aan de noordkant van Lake Brunner. Het regende maar aan de overkant van het meer zag ik een mooie regenboog. Ik heb daar een paar mooie foto's van genomen. Ben daarna, in de regen, via Greymouth en Kamara Junction, via highway 73, naar Arthurs Pass gereden. Deze weg staat erom bekend dat ze door een prachtig gedeelte van de alpen loopt. Het laatste stuk naar Arthurs Pass is met zijn 16% stijgingspercentage best wel heftig. Vergezichten heb ik door het lage wolkendek en de vele regen vrijwel niet gezien maar wat er te zien viel was heel erg mooi. Uiteindelijk kwam ik even na vieren aan in Rangiora. Mijn nog natte buitentent heb ik te drogen gehangen in de carport. Klaas en Bea kwamen een uurtje later thuis en hebben we samen gegeten en lekker bijgepraat. Aangezien de weersvoorspellingen nog niet zo goed zijn plan ik voor morgen een rustdag in.

Zondag 17 maart

Na een nacht met veel regen, heb ik vanmorgen mijn binnentent toch nog droog kunnen inpakken. De buitentent ligt nat in een vuilniszak. Voor het eerst in 3 maanden heeft het veel geregend. Dat is maar goed ook want alles op het land is gort en gort droog. In sommige gebieden is er zelfs een water tekort. Eigenlijk heb ik de hele dag min of meer in de regen gereden. Eerst naar Murchison en daar koffie gedronken en getankt. Geld pinnen was niet mogelijk; mijn pas werd niet geaccepteerd. Dus op maar naar Reefton en daar geld uit een ATM gehaald. Daarna geluncht in dit oud goud mijnwerkers stadje en weer verder naar "Lake Brunner". Omdat het nog regende had ik geen zin om in mijn tentje te gaan overnachten dus is het een motel geworden. En je raad het al.....toen ik geboekt had werd het droog. Ik ben tot nu toe de enige gast op het complex met motel kamers en kleine lodges. Verder loopt er nog een hele nieuwsgierige Kewa rond. Erg tam zijn deze dieren. Morgen ga ik richting Arthurs Pass.

Zaterdag 16 maart

Ik zat al tegen half 9 achter het stuur na eerst een paar foto's van de drooggevallen baai te hebben gemaakt. Het verschil tussen en en vloed kan in dit gedeelte van het eiland zomaar 4 meter bedragen. Vandaag wilde ik naar het meest noordelijk puntje van het zuider eiland. Ik reed via Tekaka en Collingwood naar "Cape Farewell". Deze naam is bedacht door de ontdekkingsreiziger kapitein Cook die in 1770 het zuider eiland weer verliet. Op het terras van het meest noordelijkste liggende café koffie gedronken en daarna nog even in de omgeving rond gebanjert.  Het café ligt aan de "Golden Bay". Deze baai wordt aan de noordzijde gescheiden van de Tasman zee door een landtong van maar liefst 35 km lang. Elk jaar groeit daar ongeveer 6,5 meter aan. Het overgrootte deel van deze landtong is eigendom van de Maori's en zij exploiteren deze dmv sightseeing per bus. In de "Golden Bay" stranden met regelmaat walvissen; soms wel met 40 à 50 tegelijk. Ze overleven het bijna nooit ondanks de inzet van veel, snel op te roepen, vrijwilligers. Daarna weer naar het zuiden gereden. Tot Collingwood een lifter meegenomen en heb ik nog even in het plaatselijke museum rondgekeken. Verderop bij Tekaka naar de "Waikoropupu Springs" gereden. Hier komt per seconde ongeveer 1400 liter zeer helder water uit de grond. De Maori's gebruikten deze speciale plek voor ceremoniële doeleinden. Ook hier is weer een korte wandeling omheen geborduurd, door het DOC, met veel informatie bordjes. Op de parkeerplaats een verlate lunch genomen en weer door naar Motueka. Daar de weg door de "Motueka Valley" genomen die vol staat met boomgaarden. Na een uur rijden een kampeer plekje gevonden in het "Tapawera Settle Holiday Park". Ook hier lijkt het wel of ze 50 jaar achterlopen (ouwe meuk allemaal).Maakt ook niet uit want alles is heel erg schoon. Straks eten en morgen ga ik weer verder; eerst richting Murchison.

Vrijdag 15 maart

Om kwart voor 10 vanmorgen ben ik naar het kantoor van de watertaxi gelopen. Voor het kantoor stond de watertaxi op een trailer en die zat weer vast aan een grote tractor. Nadat we op het droge ingescheept waren reden we in de watertaxi naar het strand waar de boot ter water werd gelaten. Na een korte uitleg van de veiligheidsprocedures gingen we eerst naar een baai, iets ten zuidelijker, om nog 7 andere toeristen over te nemen van een andere watertaxi. In die baai steekt een rots boven water uit in de vorm van een gespleten appel; "Split Apple Rock". Daarna naar het noorden gevaren en de schipper kweet zich een uitstekende gids. Bij een eilandje zijn we nog gestopt om jonge zeehonden te spotten. In Anchorage bay ging ik met nog 4 anderen van de boot af en ging de watertaxi met zijn 225 pk en 50 km per uur weer verder. Hier heb ik eerst een tocht van zo'n anderhalf uur gelopen op een schiereiland met mooie vergezichten. Nadat ik weer op Anchorage beach kwam heb ik daar op het strand mijn meegebrachte lunch gegeten. Het was niet zo'n mooie dag als gisteren; meer wolken vandaag. En daar was ik niet teleurgesteld over want dit was beter loopweer. De tocht terug naar Marahau duurde ongeveer 4 uur maar was niet echt bijzonder. Maar dat was een varensoort wel. Een enkel blad was wel 4 tot 4,5 meter lang en de tak was zwart en zo'n 6 cm dik. Heel erg mooi. Verder liep het pad redelijk vlak en was erg gecultiveert. Toen ik bij het eindpunt aankwam heb ik in het café genoten van een groot stuk cheesecake met een pint bier.  Na zo'n tocht is dat zo lekker....!  Terug op de camping gedoucht en s'avonds een pizza "au feux du bois", of "woodfire" zoals ze hier zeggen, besteld. Glaasje wijn erbij..... Een topdag gehad.