Dinsdag 19 feb.

Vanmorgen was het best wel fris toen ik opstond maar volgens een local zou het kwik makkelijk boven de 30 graden gaan uitstijgen. Dus leek het me een goed plan om snel door te reizen naar de oostkust; daar is het toch een paar graden koeler. Maw heb de zon niet gezien vandaag en het was best frisjes. Vandaag heb ik een beetje de tourist uitgehangen... Eerst in Millton op een terras een Long Black genuttigd en een plan de campagne gemaakt voor de rest van de dag. Eerst via Balclutha naar "Nugget Point". Daar staat op een uitstekende rots een vuurtorentje. De rotsen steken stijl het water uit. Verschillende soorten zeemeeuwen gezien en ook een aantal zeehonden. Ik zag ook jongen met elkaar spelen nadat een local mij daarop attent had gemaakt. Daarna richting "Parakaunui Falls". Op foto's in de verschillende folders ziet het er wonderschoon uit maar in het echt viel het me toch wel iets tegen. Ook heb ik de "Malai Falls Track" gedaan naar de "Malai Falls"en de "Horseshoe Falls". Op het bordje staat dat het een track van ruim een half uur heen en weer is maar ik was na een ruim kwartier al weer bij de auto. Maar ok, toch fijn dat ik ze gezien heb. Door richting het westen. Vlak bij Papatowai zag ik een benzinepompje rn daar wilde ik mijn tank vol gaan gooien maar na 18 liter kwam er niets meer uit de slang; out of petrol dus. Heb ik ff mazzel. De 2 Engelse vrouwen die ook nog wilde tanken moesten hun geluk maar elders gaan proberen. Achter het benzine stationnetje ligt een "Standard DOC Campsite" dus verder rijden voor een camping hoefde dus ook niet meer. Straks eten maken en dan weer vroeg de veren in. Na het eten ben ik nog het strand opgegaan. Je komt dan uit n een diepe inham in de kustlijn die alleen met hoog water volloopt.  Aan de kant van de camping hellen de oude bomen horizontaal over en op het strand. Ben daarna die inham uit gelop tot de zee. Woeste brandings golven. Volgens de folders komen surfers uit Nieuw Zeeland en ver daarbuiten de golven van de zuidelijke oceaan met hun surfplanken berijden.

Maandag 18 feb.

Vanmorgen via de westkant van Lake Wanaka richting Treble Cone gereden. De laatste 20 km gingen over een gravel weg. Wat een herrie van rondvliegende stenen. Ik had al snel door dat je geen 30 km per uur moet rijden want dan wordt je helemaal door elkaar geschud. Zo'n 60 a 70 is het mooiste. Op die weg liepen gewoon koeien en schapen los. Op een bepaald moment kon ik niet verder omdat de dames en heren koe geen stap wilden verzetten. Na een tijdje gaven ze hun verzet op en kon ik weer verder. Hetzelfde gebeurde 2x met de schapen.
Aan het einde van deze weg beginnen verschillende korte en meerdaagse tracks. Ik koos voor de Rob Roy Glacier Track. Een redelijk zware van 4 uur. Eerst gelopen over een paar glooiende alpenweiden en via een swingbridge de rivier over gestoken. Een swingbridge is een brug die aan beide zijden met staalkabels verbonden is. Er mogen zich op deze brug maar max. 5 personen tegelijkertijd bevinden. Een echte wiebelbrug.... Door het bos over een te smal en slecht onderhouden pad naar boven gelopen. Grotendeels evenwijdig aan een wit schuimende rivier die het smeltwater van de gletcher afvoerd. Hele mooie watervallen gezien. Na 2 uur ploeteren kreeg ik eindelijk de beloning: een fantastisch uitzicht op besneeuwde bergtoppen en de Rob Roy Glacier. Heel erg indrukwekkend vond ik. Na een ruim kwartier van het uitzicht te hebben genoten ving ik de terugtocht weer aan. Ondanks dat meestal naar beneden lopen makkelijker gaat was dat met deze track niet het geval. Veel loszittende stenen en natte secties (van smeltwater)onderweg. Om kwart voor 1 liep ik de parkeerplaats weer op en tegen enen de auto maar weer in. In Wanaka nog een paar dingetjes gekocht en doorgereden richting Dunedin aan de Zuid-Oost kust. Het eerste stuk van State Highway 8 gaat voornamelijk door kaal en rotsachtig gebied. Een stuk langs een stuwmeer gereden met diep blauw water. Bij het plaatsje Clyde bevond zich de dam. Voorbij het plaatsje Alexandra wordt er veel fruit geteeld. Je kan het zo gek niet bedenken of ze telen het wel. Bij het plaatsje Ettrick mijn tent op een campsite opgezet. Morgen verder rijden naar de kust.

Zaterdag 16 feb.

Vandaag toen ik wakker werd was het helder en kon ik vanuit mijn kamer in de hostel de besneeuwde bergtoppen zien dus normaal gesproken gaat de gletcher tocht vandaag wel door. Op een terras koffie gedronken en daarna me omgekleed voor de tocht. Na een instructie richting de heli platforms en ingestapt. De vlucht ging langs de hellingen, net onder de wolken door, en na nog een rondje over de gletcher zijn we er midden op geland. Na het bevestigen van de stijgijzers onder de schoenen gingen we onder begeleiding van een gids verder naar boven.  We hebben door gletcher gleuven gelopen en veel geklauterd. Ook was er een gat in de gletcher waar je je doorheen kon laten zakken. Er zat wel een bocht in en daar kwam ik in vast te zitten. Kreeg het wel eventjes benauwd. Maar met behulp van een touw kwam ik toch wel uit. Ongeveer na een uur brak het wolkendek en scheen de zon op de gletcher en gelijk zag het er ineens heel anders uit. Sommige ijs blokken legen een mooie blauwe gloed...prachtig. Na ruim 2 uur werden we weer door een heli opgehaald en waren we tegen half 4 weer in het dorp. Dit was een machtige belevenis. Nadat alle spullen weer ingeleverd waren kreeg ik nog een goodie-bag mee met daarin onder andere een dvd met opnames van de Franz Josef Glaciers. Dus dat wordt thuis nog eens goed nagenieten. Later een Nederlands meisje een lift gegeven die ook naar het zuiden wil. In Haast ging zij een hostel in en heb ik mijn tentje opgezet.
Dit was een top dag waar ik nog geregeld aan terug zal denken.

Zondag 17 feb.

Vanmorgen om 10 uur richting Wanaka vertrokken. Een prachtige rit langs een hele brede rivier bedding. Na verschillende tussenstops voor oa een waterval, vergezichten in de middag in Wanaka aangekomen. Dit toeristisch plaatsje ligt aan de zuidkant van "Lake Wanaka". De hele dag een strak blauwe hemel en een temperatuur van ongeveer 25 graden. Op sommige bergtoppen ligt nog sneeuw. Heb eerst een plaatsje op de plaatselijke camping geboekt en daarna het terras op voor een bier. De zomervakantie is voorbij en je ziet alleen nog backpackers. Een heerlijk sfeertje. Op de camping samen met Jolanda ge-BBQt en daarna afscheid van haar genomen want zij gaat morgen liftend naar Queenstown. De BBQ werd verhit nadat je er 1$ in de gleuf liet glijden.
Op het strand in de late avondzon mijn dagboek geschreven en m'n blog bijgewerkt. Zo nog een koffie op en terras scoren.

Vrijdag 15 feb.

Vandaag was een rustige dag tot 2 uur s'middags toen ik me meldde bij de Heli Guided Hike Tour. Heb betaald en op een laptop een eindeloos lang formulier ingevuld over de risico's die het zou kunnen opleveren en over je gezondheid. De stijgijzers op maat gemaakt en de nodige instructies gekregen. We waren met een groep van 10 personen die verdeeld over 2 heli's de tocht zouden gaan maken. Vlak voordat we vertrokken werd ons medegedeeld dat de tocht geen doorgang zou vinden vinden van wege de verslechterende weer situatie; de bewolking was in een half uur tot in het dal gezakt. Dikke shit dus! Maar veiligheid boven alles en dat is maar goed ook. Gelijk voor morgen half 12 geboekt want het zou fijn zijn dat het toch nog ging gebeuren voordat ik doorreis. Gelijk het Nederlands meisje die ik morgen en lift zou geven ingelicht dat het morgen toch iets anders gaat dan afgesproken. Geen probleem voor haar; gaat de heli-hike door dan vertrekken we om half 4 en anders tussen de middag. Dus nu het terras op voor een heerlijke tap "Speight" biertje.

Donderdag 14 feb.

Vanmorgen alles op m'n gemak gedaan. Ik ging pas tegen tienen weg richting de gletchers. Arriveerde er om half 2 en boekte voor 4 nachten in een hostel (2 pers. kamer). Na de lunch naar het einde van de Franz Josef gletcher gelopen. Een half uur gelopen op keien en nog eens keien. Bij het einde was de gletcher goed te zien. Een machtig gezicht moet ik toegeven. Het smeltwater is het begin van de rivier de Waiho. Wat deze gletcher en de Fox gletcher, die hier 25 km verderop ligt, zo speciaal maakt is dat nergens ter wereld een gletcher zo dicht bij een kust uitmondt. In dit geval maar 20 kilometer. Weer terug in het dorp heb ik mn gletcher tocht van zondag vervroegd naar morgenmiddag zodat ik zaterdag weer hier weg kan. Ook wat ansichtkaarten gekocht voor verzending naar het thuisfront. De toeristische excursie naar Doubtful Sound heb ik ook geboekt. Die duurt een hele dag en vertrekt vanuit Manapouri, in Fjordland, over Lake Manapouri dan een half uurtje met een bus en daarna een boottocht over de fjord Doubtful Sound. In de fjord zijn de mooiste watervallen te aanschouwen evenals dolfijnen. Dat zit dus ook in de pocket.
Toen ik om 6 uur weer in de hostel kwam was er een vegetarische soep voor de gasten gekookt dus dat ging er na zo'n dag wel in. S'avonds de ansichtkaarten geschreven en gekletst met andere backpackers. 
De tweede foto is het enorme stenenbed wat achterbleef na het smelten van de gletcher sinds de laatste 100 jaar.