Maandag 4 maart

Ik was er al vroeg uit vanmorgen na een lange nacht. Na het opnieuw indelen van mijn rugzak en een ontbijtje ben ik gereden naar de Routeburn carpark. Om even over half negen ben ik begonnen aan de zesdaagse tocht. In het begin had ik nog wel wat last van mijn linker knie maar na verloop van tijd bijna niet meer. Ik moet wel zeggen dat ik heel rustig gelopen heb vandaag en veel gebruik heb gemaakt van mijn poles. Vandaag leek het wel de dag van de swingbridges; ik ben over 5 van deze wiebelbruggen gelopen. Grotendeels vandaag door het bos gelopen. Bij de wat meer open stukken was het uitzicht ook gelijk weer fenomenaal. Het laatste uur was erg stijl omhoog over niet al te beste paden. Er werd nog aan verschillende stukken gewerkt om ze in een betere conditie te krijgen. Omstreeks lunchtijd arriveerde ik bij Routeburn Falls Hut op 1000 m hoogte. Ik was de eerste dus mijn bedje voor voor de nacht uitgezocht. Heerlijk geluncht en daarna een tijdje gelezen en met andere trampers gepraat.
Savonds om half 8 kwam de ranger een praatje houden en de tickets controleren. Aan de muur hing een grote lap stof met in 25 talen het volgende geschreven; vrolijk kerstfeest in Routeburn Falls. De ranger had een grote plak chocolade voor degene die de meeste talen kon raden. Samen met een Nederlandse vrouw had ik er 16 maar een Amerikaans gezelschap had er eentje meer. Dus geen chocola vor ons. Tegen half 10 mn mandje opgezocht en heerlijk geslapen.

Zondag 3 maart

Om half 8 vanmorgen mn bedje uit en na een ontbijtje Queenstown ingegaan. Er was een strak blauwe lucht. Bij het DOC, dat in een outdoorzaak is gevestigd, de tickets voor de Routeburn Track gehaald. Omdat ik vandaag alle tijd van de wereld heb maar eens de stad gaan verkennen. Eerst op een terras koffie met een cranberry muffin genomen. Daarna naar de haven gelopen waar de meeste jetboat excursies vertrekken. Er zijn opmerkelijk veel winkels waar kunst, in het breedste zin van het woord, geëxposeerd en verkocht wordt. Veel mooie dingen  gezien dus. Tegen de middag ben ik vertrokken naar het noorden; naar Glenorchy. De rit langs de oostelijke oever van Lake Wakatipu was werkelijk schitterend. Langs deze weg zijn verschillende uitkijkposten gemaakt en ik ben dan ook een aantal keren gestopt om ff rustig te kunnen genieten van de fantastische uitzichten. Na Glenorchy richting het begin van de Routeburn Track. Ik heb toen een afslag gemist en kwam dus heel ergens anders terecht. Stom.... maar het was wel een mooie rit dus maakte het me uiteindelijk bitter weinig uit. Nadat ik de goede weg had gevonden had ik de campsite voor vannacht vrij snel gevonden. Deze campsite ligt op 5 km afstand van het begin van de Routeburn Track. Straks eten en op tijd mn tentje in want morgen word een zware dag.

Zaterdag 2 maart

Vandaag ben ik naar Queenstown gereden via Mossburn en Five Rivers.Dat ligt zo'n 3 uur rijden ten noorden van Te Anau.  Het eerste stuk weg erheen gaat voornamelijk door heuvelachtig terrein met bergen tussen de 600 en 1000 m. Na Five Rivers liep dat al gauw op tot 2300 m hoogte. Queenstown ligt aan "Lake Wakatipu". Het is een toeristische stad en je kunt er allerlei activiteiten boeken. Ik zal er een paar noemen: kayakken, raften, hiken, heli-hike, heli-bike, met een jetboat over de Dart River scheuren, paragliden, mountainbiken en natuurlijk buggy jumpen met een maximale diepte van maar liefst 143 m. Ook kan je met een kabelbaan naar de "Ben Lomont" top op zo'n 1650 m hoogte. Je schijnt vanaf daar een prachtig uitzicht te hebben over het dal. Dus het is niet vreemd dat deze plaats een enorme aantrekkingskracht heeft op jongeren. In de winter is het een en al wintersport wat de klok slaat. Ook zijn hier in de buurt op verschillende locaties opnames gemaakt voor de "Lord of the Ring" films. Vanmiddag heb ik een bezoek gebracht aan de kapper want die sik mocht er nu wel eens af; hij begon me aardig te irriteren. Dus ik loop een kapsalon binnen en kon gelijk geholpen worden. Het was voor de kapster, ze komt uit Zuid-Korea, een hele toer om er iets van te maken. Mijn baard werd geschoren met een roze lady shave en je kunt niet zeggen dat ik nu voorzien ben van een zachte kin. Maar dat terzijde. Het knippen van mijn haar was best wel amusant. Ze begon aan een kant en daarna ging ze verder met de andere. Maar daar had ze teveel vanaf afgeknipt dus de ene kant moest nog een stukje aangepast worden maar daar ging ze ook weer de fout in. Hilariteit alom en ze moest er zelf nog het meeste om lachen. Ik heb haar maar aan laten knoeien en als ik thuis ben dan mag mijn eigen kapper er proberen er weer iets knaps van te maken. Het is vakantie zal ik maar zeggen. Mijn tentje heb ik op het "Creeksyde Holiday Park" opgezet. Het ziet er heel mooi uit, compleet met tv ruimte, lounge kamer en een keuken met alles erop en eraan.

Vrijdag 1 maart

Vanacht slecht geslapen; een of andere jodokus had het raam gesloten dus was het erg benauwd met zn 8en in een kamer. Dáárdoor zat ik al om 7 te ontbijten. Een uur later de deur uit voor het laatste stuk richting Kepler Car Park. Het vlakke pad liep grotendeels door bos en een klein stukje over "Wetland". Mijn knieënwaren de eerste anderhalf uur nog wel pijnlijk maar daarna voelde ik ze niet meer. Ze hebben de eerste 2 dagen toch meer te verduren gehad dan ik gedacht had. Dus ik had er al snel een stevig tempo in zitten en dat bleek ook wel want even over half 12 stond ik al bij de auto. M'n rugzak ingeladen en snel naar een camping gereden voor een lange hete douche. Daarna wat kleren gewassen en geluncht. De rest van de middag rustig aan gedaan; beetje gelezen, dagboek bijgewerkt en zo nu en dan een hazeslaapje ertussendoor. Vanavond na het eten nog wat yoghurt en fruit gekocht want ik moet toch wel het eea aanvullen. En straks....heerlijk vroeg naar bed. Morgen ga ik op mijn gemak naar Queenstown rijden  want daar moet ik op 3 maart de tickets voor de Routeburn Track gaan halen die voor mij een dag later van start gaat. Ik hoop dan op 9 maart de tocht volbracht te hebben.

Donderdag 28 feb.

Vanmorgen om kwart over 8 vertrokken richting de "Moturau Hut". Een redelijke vlakke tocht vandaag en dat kon ik wel gebruiken want mijn knieën, na de inspanningen van afgelopen dagen, protesteerden regelmatig. Na zo'n klein uurtje lopen passeerde ik een stuk helling die in zijn geheel ontdaan is van zijn grond en bomen.  In januari 1984 viel er in een etmaal meer dan 300 mm regen. De helling kon toen de regen niet meer afvoeren en is aan schuiven. De rotsen en de restanten van de bomen zie je her en der in het dal opeengepakt liggen.  Verderop in het dal nog 2 van deze verschuivingen, al zijn deze wat kleiner van afgelopen januari, gezien. Verder door bossen (met weer heel veel varens) en over stukken "Wetlands" gelopen. Tegen een uur of 1bij de hut aangekomen. De hut ligt aan "Lake Manapouri" waar we, na het avond praatje en ticket controle van ranger Kay, nog bij het kampvuur gezeten hebben snoepend van warme Marshmallows.

Woensdag 27 feb.

Vanmorgen om half 8 uit bed en in de eetzaal m'n rugzak opnieuw ingepakt. Ontbeten en tegen half negen op stap. Een strak blauwe hemel en weinig wind; dat beloofd dus een mooie dag te gaan worden. Al snel konden de pijpen van mijn brink afgeritst worden en mijn T-shirt met lange mouwen kon ook uit. Na een half uur van het pad af gegaan om de top van Mount Luxmore op 1472 meter hoogte te beklimmen. Dat duurde en half uurtje; wat een vergezichten! Na daar een klein half uurtje van te hebben genoten weer afgedaald naar het pad richting Iris Burn Hut. Een tocht van nog eens 6 uur, boven de boomgrens, over smalle richels, zadels en slingerend langs steile berghellingen. Ik had geluk vandaag want meestal waait het daarboven erg hard; 60 tot 120 km per uur is geen uitzondering.Vaak regent het dan ook nog stevig zodat er reëel gevaar van onderkoeling op de loer licht. Heel erg zwaar op z'n tijd maar o zo mooi! Het laatste stuk naar beneden naar het bos ging ook via een aantal trappen. Ook de weg door het bos naar beneden was zwaar; meer dan 30 haarspeldbochten. Lang leve de aanslag op mijn knieën. In de hut aangekomen een slaapplaats uitgezocht volgens de standaard procedures. Bij de hut stroomt ook een riviertje dus daar heerlijk in gebadderd ondanks dat het heftig koud water was. En de sandflies vonden weer een verse schone tramper dus die vielen ook gelijk en masse aan. Grrr...  S'avonds na het eten een praatje van ranger Robbie. Hij vertelde oa over de "Stroet"(een wezel achtig diertje)en over de Kiwi. Ook liet hij het verschil tussen een mannelijke en een vrouwelijke Kiwi horen. Bij de hut zijn ze s'nachts te horen en soms ook te zien. Er overnachtte ook een groep jongeren van een middelbare school uit Te Anau. Ze waren ongeveer 14 jaar oud en zij liepen de tocht vanuit tegenover gestelde richting. Een leerlinge vertelde dat de "Stroet" er de oorzaak van is dat er in Fjordland zo weinig vogels zijn. Deze beestjes zijn in de 19e eeuw, door de boeren, vanuit Engeland geïmporteerd om ratten te bestrijden. Dat is ook prima gelukt maar de beestjes hebben geen natuurlijke vijanden in Nieuw Zeeland en, in de 18 maanden dat ze gemiddeld leven, zorgen ze voor veel nakomelingen. Ze eten eieren, vogels, ratten en muizen. Nu snap ik ook dat het zo stil is in de bossen. De klas, waarin die leerlinge zit, geeft voorlichting en haalt fondsen op om de bestrijding te kunnen mee financieren. Dus het was ook nog een educatieve avond. Later heb ik tot tegen elven gekaart (7/Nomination) met een Amerikaans stel en 2 geïmporteerde Engelsen. Vandaag was een hele zware dag maar ik heb met volle teugen genoten.