Maandag 25 feb.

Een rustig dagje vandaag. Vanmorgen bij het DOC de hut tickets gehaald voor de Kepler Track. Het weerbericht is prima behalve dat er morgen misschien een beetje motregen wordt verwacht. De track is, vanwege rotsblokken die 3 weken geleden naar beneden gekomen zijn, iets omgeleid.
Verder heb ik weinig interessants te melden vanuit dit mooie land. De eerst komende dagen heb ik met mijn telefoon geen bereik in de bergen dus ik zal dan ook geen berichten kunnen plaatsen. Dat zal waarschijnlijk zaterdag as wel weer het geval zijn.
Tot dan.

Zondag 24 feb.

Voor vandaag heb ik als een echte toerist betaamt een excursie geboekt. En dat is, voor jullie die mij kennen, wel heel apart. Maar om de "Doubtful Sound" te zien moet je wel daar loopt geen weg naartoe. Om half 11 in gecheckt, mn lunchpakket gekregen en een half uur later ging de boot van wal. Het was nog wel bewolkt maar dat zou vlgs de kapitein zo weg zijn. Tegen de middag was het ook gebeurd. Eerst "Lake Manapouri" naar het westen over gevaren. De kapitein fungeerde ook als gids en vertelde over de omgeving en hun geschiedenis. Na een krap uur een gereedstaande touringcar in samen met een 30 tal Chinezen. Het viel me wel op dat deze groep rustig was..... Om 1 uur voeren we de "Doubtful Sound" op en die tocht zou 3 uur uren. Wat was dit gaaf zeg. Al gelijk na een klein half uur werd de catamaran stil gelegd omdat er een school dolfijnen dicht langs het schip zwom. Zo mooi! Verder naar het begin gevaren van de fjord aan de Tasman Zee. De zee was rustig dus zijn we nog rond een paar kleine, voor de kust liggende, eilandjes gevaren. En daar lagen enkele tientallen zeehonden en zeerobben te zonnen op de rotsen. Een mooi gezicht. Op de terugweg via de andere kant van de fjord gevaren en nog enkele zijarmen van de fjord bekeken. Elke keer zag het er heel anders uit. Fascinerend allemaal. Halverwege kwamen we een andere groep dolfijnen tegen en de motoren gingen uit en iedereen werd gevraagd om absolute stilte in acht te nemen. Het was inderdaad helemaal stil alleen de natuur hoorde je. De dolfijnen kwamen een stuk dichterbij. Na zo'n 10 minuten zin we verder gevaren op volle kracht om de verloren tijd in te halen. Ook zagen we een berg die in tweeen gescheurd was door een aardbeving van een jaar of 10 geleden. Om 4 uur weer voet aan wal gezet en de bus in. En later nog een klein uur met de boot naar Pearl Harbour. Dat laatste stuk zag je iedereen nog heerlijk nagenieten van deze fantastische dag. Om kwart over 6 was ik weer op de camping. Zo een hapje eten en dan morgen de laatste voorbereidingen treffen voor de "Kepler Track" die ik woensdag in een aantal dagen ga lopen.

Zaterdag 23 feb.

Vandaag er een lui dagje van gemaakt. Vanmorgen een handwasje gedaan en mn slaapzak te luchten gehangen. Het was vanacht erg koud (5 graden maar) zodat ik met een long john geslapen heb. Heerlijk ontbeten in het plaatsje en daar liep ik Jolanda, die ik eerder een lift gegeven had, tegen het lijf. Zij ging vandaag met de bus naar "Milfort Sound" en vandaar uit een rondvaart maken over de gelijknamige fjord. Ik ga het morgen doen maar dan in de "Doubtful Sound"; een fjord die iets zuidelijker ligt. Hopelijk krijg ik dolfijnen en misschien ook walvissen en pinguïns te zien. Dat zou gaaf zijn.
Verder vandaag wat gelezen en nog wat informatie over de hutten, waar ik tijdens de Kepler Track verblijf, ingewonnen bij het Tourist office van het DOC. Weinig nieuws dus vandaag. Morgen ongetwijfeld meer.

Vrijdag 22 feb.

Vanmorgen na een nacht met allemaal hazeslaapjes om half negen richting "The Divice". Het was zwaar bewolkt dus dat beloofde wat. Bij TD mijn grote rugzak aan met 20 kilo. Ik beschouw deze track, de "Key Summit" als een trainingsloop voor de "Kepler Track".  De tocht duurt ongeveer 3,5 uur. Het eerste uur was zwaar met die rugzak; mijn lijf was dit niet meer gewend. Daarna ging het beter. De wolken trokken weg en het werd best wel warm. Op de top aangekomen had ik een waazinng uitzicht op besneeuwde toppen van om en nabij de 2000 meter. Het DOC heeft op de top een alpenweide gecreëerd met verschillende bomen, struiken en bloemen. Ook zijn er 4 kleine meertjes in verwerkt. Heel erg geslaagd. Ook kan je van daar uit heel goed op "Lake Marian" kijken. Dit meer op ongeveer 1500 meter hoogte ligt tussen 2 berghellingen in en wordt gevoed door 2 gletchers. Een Duitse knul die er ook was zei dat hij gisteren de tocht naar dat meer had gemaakt en verbluft was door het plaatje. Dus toen ik tussen de middag weer beneden was gelijk gevraagd aan een DOC medewerkster hoe ik daar moet komen. Zij had het zelf met kerst jl gedaan en was zelfs gaan zwemmen in het koude water. Het schijnt een speciale belevenis te zijn. Dus hup ik erheen; het is maar kwartier met de auto. De tocht begint met een swingbridge en mooi aangelegde paden. Maar dan na een minuut of 20 begint de ellende. Van een pad is nauwelijks nog sprake; lopen over rotsen en boomstronken. Vreselijk zwaar, zeker met deze temperaturen. Vandaag is het bijna 29 graden. Ik ben vaak gestopt om weer op adem te komen; en zelfs even gedacht om de pijp aan Maarten te geven. Na dit gevecht 2 uur te hebben volgehouden was daar eindelijk toch de beloning; een diepblauw meer tussen de berghellingen vol in de zon. Alle pijn is dan weer snel vergeten.  Nadat ik weer een beetje afgekoeld en bij gekomen was toch maar de stoute schoenen aangetrokken en gaan zwemmen. En ja hoor ik verwachtte het al, het water is Focking koud! Maar dat geeft zo'n kick. Na een paar minuten er snel weer uit en me op een rots opgewarmd. Heerlijk genieten van het magnifieke uitzicht. De terugtocht ging een stuk makkelijker maar je moet daardoor wel erg oppassen. Op de parkeerplaats een appeltje weggewerkt en terug gereden naar Te Anau waar ik op een camping sta. Eindelijk eentje met een douche.lol. Ik heb een waanzinnige mooie dag beleefd en ben nu zo rozig ala de pest..hihih. Dus zo nog een kopje thee en dan gauw onder de wol.

Donderdag 21 feb.

Vandaag ben ik via Te Anau naar Milford Sound gereden. In Te Anau in een "Hunt and Fishing" winkel een gastankje gekocht. Voor mijn fotocamera had ik geen goede batterijen van huis meegenomen, ze waren binnen de kortste keren leeg, dus bij een foto speciaalzaak goede gekocht. Nu kan ik weer naar hartelust foto's maken. Tegen 12en, na eerst koffie met een warme muffin gehad te hebben, richting Milford Sound. Een rit van ruim 100 km. Tegen half 2 brak de zon door n zag het er gelijk een stuk vriendelijker uit. Het eerste stuk ging door een dal met geel gekleurd dor gras met aan weerszijden spitse bergen. Verder ben ik nog een paar keer uitgestapt Im foto's te maken; wat een mooie natuur! De laatste 40km waren wel het hoogtepunt van de trip. Steile bergwanden tot 2400 meter hoog met verschillend gletchers. Ik vond het niet alleen mooi; met mij busladingen vol met Chinezen......lol
Milfort Sound als plaats stelde weinig voor. Het is eigenlijk niets meer dan een grote terminal voor dag cruises en een paar chique lodges. Dus na en half uur had ik het wel weer gezien en reed weer terug.  Na klein half uurtje kwam ik bij "The Divice". Dat is het eind- of beginpunt van de Routeburn Track die ik vanaf 4 maart ga lopen. Daar even op de verschillende kaarten gekeken en zag dat vandaar uit ook nog eendaagse tochten vertrekken. Dus dat ga ik morgen dan maar doen. Verderop een campeer plekje gevonden om de nacht door te brengen. Tent opgezet en gegeten en voeg mn mandje in.

Woensdag 20 feb.

Vanmorgen om 9 uur aan het rijden. Mijn eerste doel zijn de Nieuw Zeelandse "Niagara Falls" bij het plaatsje Niagara. Dan denk je ook dus dat je te maken krijgt met een hoge en brede waterval. Niets is minder waar! Een medewerker van het DOC, aan wie ik de weg vroeg, vertelde mij dat het hooguit een halve meter hoogteverschil is. Hier hoefde ik dus eigenlijk niet naar te zoeken; zonde van mijn tijd. Dus doorgereden naar "Curio Bay" waar het "Petrified Forrest" ligt. Dit ligt tegenwoordig in een baai. De resten van het bos zijn versteend. Van bovenaf kun je de fossiele resten van de stammen goed zien liggen. Het bos is 180 miljoen jaar oud. Ook wonen daar geel-ogige pinguïns. De beste tijd om ze te kunnen zien is avonds tussen 7 en 8 uur. Daarna doorgereden naar "Slope Point"; dit is het meest zuidelijke punt van het zuidereiland. De wind waait daar voornamelijk uit westelijke richting en dat kan je goed aan de bomen zien. Aan de landzijde zijn ze nagenoeg kaal en de takken en bladeren wijzen naar het oosten. Een fraai gezicht. Doorgereden naar de stad "Invercargill" en daar aan de kant van de weg geluncht. Verder naar "Lake Monowai"; dat ligt aan het einde van een 10 km gravelweg. Ik dacht daar de nacht door te brengen maar er werd hard gewerkt om een dam te verstevigen met grote machines dus dat ging hem niet worden. Op de terug weg kom ik een vrachtauto tegen die zo hard rijdt dat ik niets meer zag toen hij mij passeerde op de gravelweg. Gelijk gestopt en na een minuut of 3 zag ik eindelijk weer iets zien. In Manapouri aan het gelijknamige meer een plaatsje voor mijn tent gevonden en in de camping keuken mijn eten klaar gemaakt. En straks op tijd mn slaapzak in.