Zaterdag 23 feb.

Vandaag er een lui dagje van gemaakt. Vanmorgen een handwasje gedaan en mn slaapzak te luchten gehangen. Het was vanacht erg koud (5 graden maar) zodat ik met een long john geslapen heb. Heerlijk ontbeten in het plaatsje en daar liep ik Jolanda, die ik eerder een lift gegeven had, tegen het lijf. Zij ging vandaag met de bus naar "Milfort Sound" en vandaar uit een rondvaart maken over de gelijknamige fjord. Ik ga het morgen doen maar dan in de "Doubtful Sound"; een fjord die iets zuidelijker ligt. Hopelijk krijg ik dolfijnen en misschien ook walvissen en pinguïns te zien. Dat zou gaaf zijn.
Verder vandaag wat gelezen en nog wat informatie over de hutten, waar ik tijdens de Kepler Track verblijf, ingewonnen bij het Tourist office van het DOC. Weinig nieuws dus vandaag. Morgen ongetwijfeld meer.

Vrijdag 22 feb.

Vanmorgen na een nacht met allemaal hazeslaapjes om half negen richting "The Divice". Het was zwaar bewolkt dus dat beloofde wat. Bij TD mijn grote rugzak aan met 20 kilo. Ik beschouw deze track, de "Key Summit" als een trainingsloop voor de "Kepler Track".  De tocht duurt ongeveer 3,5 uur. Het eerste uur was zwaar met die rugzak; mijn lijf was dit niet meer gewend. Daarna ging het beter. De wolken trokken weg en het werd best wel warm. Op de top aangekomen had ik een waazinng uitzicht op besneeuwde toppen van om en nabij de 2000 meter. Het DOC heeft op de top een alpenweide gecreëerd met verschillende bomen, struiken en bloemen. Ook zijn er 4 kleine meertjes in verwerkt. Heel erg geslaagd. Ook kan je van daar uit heel goed op "Lake Marian" kijken. Dit meer op ongeveer 1500 meter hoogte ligt tussen 2 berghellingen in en wordt gevoed door 2 gletchers. Een Duitse knul die er ook was zei dat hij gisteren de tocht naar dat meer had gemaakt en verbluft was door het plaatje. Dus toen ik tussen de middag weer beneden was gelijk gevraagd aan een DOC medewerkster hoe ik daar moet komen. Zij had het zelf met kerst jl gedaan en was zelfs gaan zwemmen in het koude water. Het schijnt een speciale belevenis te zijn. Dus hup ik erheen; het is maar kwartier met de auto. De tocht begint met een swingbridge en mooi aangelegde paden. Maar dan na een minuut of 20 begint de ellende. Van een pad is nauwelijks nog sprake; lopen over rotsen en boomstronken. Vreselijk zwaar, zeker met deze temperaturen. Vandaag is het bijna 29 graden. Ik ben vaak gestopt om weer op adem te komen; en zelfs even gedacht om de pijp aan Maarten te geven. Na dit gevecht 2 uur te hebben volgehouden was daar eindelijk toch de beloning; een diepblauw meer tussen de berghellingen vol in de zon. Alle pijn is dan weer snel vergeten.  Nadat ik weer een beetje afgekoeld en bij gekomen was toch maar de stoute schoenen aangetrokken en gaan zwemmen. En ja hoor ik verwachtte het al, het water is Focking koud! Maar dat geeft zo'n kick. Na een paar minuten er snel weer uit en me op een rots opgewarmd. Heerlijk genieten van het magnifieke uitzicht. De terugtocht ging een stuk makkelijker maar je moet daardoor wel erg oppassen. Op de parkeerplaats een appeltje weggewerkt en terug gereden naar Te Anau waar ik op een camping sta. Eindelijk eentje met een douche.lol. Ik heb een waanzinnige mooie dag beleefd en ben nu zo rozig ala de pest..hihih. Dus zo nog een kopje thee en dan gauw onder de wol.

Donderdag 21 feb.

Vandaag ben ik via Te Anau naar Milford Sound gereden. In Te Anau in een "Hunt and Fishing" winkel een gastankje gekocht. Voor mijn fotocamera had ik geen goede batterijen van huis meegenomen, ze waren binnen de kortste keren leeg, dus bij een foto speciaalzaak goede gekocht. Nu kan ik weer naar hartelust foto's maken. Tegen 12en, na eerst koffie met een warme muffin gehad te hebben, richting Milford Sound. Een rit van ruim 100 km. Tegen half 2 brak de zon door n zag het er gelijk een stuk vriendelijker uit. Het eerste stuk ging door een dal met geel gekleurd dor gras met aan weerszijden spitse bergen. Verder ben ik nog een paar keer uitgestapt Im foto's te maken; wat een mooie natuur! De laatste 40km waren wel het hoogtepunt van de trip. Steile bergwanden tot 2400 meter hoog met verschillend gletchers. Ik vond het niet alleen mooi; met mij busladingen vol met Chinezen......lol
Milfort Sound als plaats stelde weinig voor. Het is eigenlijk niets meer dan een grote terminal voor dag cruises en een paar chique lodges. Dus na en half uur had ik het wel weer gezien en reed weer terug.  Na klein half uurtje kwam ik bij "The Divice". Dat is het eind- of beginpunt van de Routeburn Track die ik vanaf 4 maart ga lopen. Daar even op de verschillende kaarten gekeken en zag dat vandaar uit ook nog eendaagse tochten vertrekken. Dus dat ga ik morgen dan maar doen. Verderop een campeer plekje gevonden om de nacht door te brengen. Tent opgezet en gegeten en voeg mn mandje in.

Woensdag 20 feb.

Vanmorgen om 9 uur aan het rijden. Mijn eerste doel zijn de Nieuw Zeelandse "Niagara Falls" bij het plaatsje Niagara. Dan denk je ook dus dat je te maken krijgt met een hoge en brede waterval. Niets is minder waar! Een medewerker van het DOC, aan wie ik de weg vroeg, vertelde mij dat het hooguit een halve meter hoogteverschil is. Hier hoefde ik dus eigenlijk niet naar te zoeken; zonde van mijn tijd. Dus doorgereden naar "Curio Bay" waar het "Petrified Forrest" ligt. Dit ligt tegenwoordig in een baai. De resten van het bos zijn versteend. Van bovenaf kun je de fossiele resten van de stammen goed zien liggen. Het bos is 180 miljoen jaar oud. Ook wonen daar geel-ogige pinguïns. De beste tijd om ze te kunnen zien is avonds tussen 7 en 8 uur. Daarna doorgereden naar "Slope Point"; dit is het meest zuidelijke punt van het zuidereiland. De wind waait daar voornamelijk uit westelijke richting en dat kan je goed aan de bomen zien. Aan de landzijde zijn ze nagenoeg kaal en de takken en bladeren wijzen naar het oosten. Een fraai gezicht. Doorgereden naar de stad "Invercargill" en daar aan de kant van de weg geluncht. Verder naar "Lake Monowai"; dat ligt aan het einde van een 10 km gravelweg. Ik dacht daar de nacht door te brengen maar er werd hard gewerkt om een dam te verstevigen met grote machines dus dat ging hem niet worden. Op de terug weg kom ik een vrachtauto tegen die zo hard rijdt dat ik niets meer zag toen hij mij passeerde op de gravelweg. Gelijk gestopt en na een minuut of 3 zag ik eindelijk weer iets zien. In Manapouri aan het gelijknamige meer een plaatsje voor mijn tent gevonden en in de camping keuken mijn eten klaar gemaakt. En straks op tijd mn slaapzak in.

Dinsdag 19 feb.

Vanmorgen was het best wel fris toen ik opstond maar volgens een local zou het kwik makkelijk boven de 30 graden gaan uitstijgen. Dus leek het me een goed plan om snel door te reizen naar de oostkust; daar is het toch een paar graden koeler. Maw heb de zon niet gezien vandaag en het was best frisjes. Vandaag heb ik een beetje de tourist uitgehangen... Eerst in Millton op een terras een Long Black genuttigd en een plan de campagne gemaakt voor de rest van de dag. Eerst via Balclutha naar "Nugget Point". Daar staat op een uitstekende rots een vuurtorentje. De rotsen steken stijl het water uit. Verschillende soorten zeemeeuwen gezien en ook een aantal zeehonden. Ik zag ook jongen met elkaar spelen nadat een local mij daarop attent had gemaakt. Daarna richting "Parakaunui Falls". Op foto's in de verschillende folders ziet het er wonderschoon uit maar in het echt viel het me toch wel iets tegen. Ook heb ik de "Malai Falls Track" gedaan naar de "Malai Falls"en de "Horseshoe Falls". Op het bordje staat dat het een track van ruim een half uur heen en weer is maar ik was na een ruim kwartier al weer bij de auto. Maar ok, toch fijn dat ik ze gezien heb. Door richting het westen. Vlak bij Papatowai zag ik een benzinepompje rn daar wilde ik mijn tank vol gaan gooien maar na 18 liter kwam er niets meer uit de slang; out of petrol dus. Heb ik ff mazzel. De 2 Engelse vrouwen die ook nog wilde tanken moesten hun geluk maar elders gaan proberen. Achter het benzine stationnetje ligt een "Standard DOC Campsite" dus verder rijden voor een camping hoefde dus ook niet meer. Straks eten maken en dan weer vroeg de veren in. Na het eten ben ik nog het strand opgegaan. Je komt dan uit n een diepe inham in de kustlijn die alleen met hoog water volloopt.  Aan de kant van de camping hellen de oude bomen horizontaal over en op het strand. Ben daarna die inham uit gelop tot de zee. Woeste brandings golven. Volgens de folders komen surfers uit Nieuw Zeeland en ver daarbuiten de golven van de zuidelijke oceaan met hun surfplanken berijden.

Maandag 18 feb.

Vanmorgen via de westkant van Lake Wanaka richting Treble Cone gereden. De laatste 20 km gingen over een gravel weg. Wat een herrie van rondvliegende stenen. Ik had al snel door dat je geen 30 km per uur moet rijden want dan wordt je helemaal door elkaar geschud. Zo'n 60 a 70 is het mooiste. Op die weg liepen gewoon koeien en schapen los. Op een bepaald moment kon ik niet verder omdat de dames en heren koe geen stap wilden verzetten. Na een tijdje gaven ze hun verzet op en kon ik weer verder. Hetzelfde gebeurde 2x met de schapen.
Aan het einde van deze weg beginnen verschillende korte en meerdaagse tracks. Ik koos voor de Rob Roy Glacier Track. Een redelijk zware van 4 uur. Eerst gelopen over een paar glooiende alpenweiden en via een swingbridge de rivier over gestoken. Een swingbridge is een brug die aan beide zijden met staalkabels verbonden is. Er mogen zich op deze brug maar max. 5 personen tegelijkertijd bevinden. Een echte wiebelbrug.... Door het bos over een te smal en slecht onderhouden pad naar boven gelopen. Grotendeels evenwijdig aan een wit schuimende rivier die het smeltwater van de gletcher afvoerd. Hele mooie watervallen gezien. Na 2 uur ploeteren kreeg ik eindelijk de beloning: een fantastisch uitzicht op besneeuwde bergtoppen en de Rob Roy Glacier. Heel erg indrukwekkend vond ik. Na een ruim kwartier van het uitzicht te hebben genoten ving ik de terugtocht weer aan. Ondanks dat meestal naar beneden lopen makkelijker gaat was dat met deze track niet het geval. Veel loszittende stenen en natte secties (van smeltwater)onderweg. Om kwart voor 1 liep ik de parkeerplaats weer op en tegen enen de auto maar weer in. In Wanaka nog een paar dingetjes gekocht en doorgereden richting Dunedin aan de Zuid-Oost kust. Het eerste stuk van State Highway 8 gaat voornamelijk door kaal en rotsachtig gebied. Een stuk langs een stuwmeer gereden met diep blauw water. Bij het plaatsje Clyde bevond zich de dam. Voorbij het plaatsje Alexandra wordt er veel fruit geteeld. Je kan het zo gek niet bedenken of ze telen het wel. Bij het plaatsje Ettrick mijn tent op een campsite opgezet. Morgen verder rijden naar de kust.