Woensdag 27 feb.

Vanmorgen om half 8 uit bed en in de eetzaal m'n rugzak opnieuw ingepakt. Ontbeten en tegen half negen op stap. Een strak blauwe hemel en weinig wind; dat beloofd dus een mooie dag te gaan worden. Al snel konden de pijpen van mijn brink afgeritst worden en mijn T-shirt met lange mouwen kon ook uit. Na een half uur van het pad af gegaan om de top van Mount Luxmore op 1472 meter hoogte te beklimmen. Dat duurde en half uurtje; wat een vergezichten! Na daar een klein half uurtje van te hebben genoten weer afgedaald naar het pad richting Iris Burn Hut. Een tocht van nog eens 6 uur, boven de boomgrens, over smalle richels, zadels en slingerend langs steile berghellingen. Ik had geluk vandaag want meestal waait het daarboven erg hard; 60 tot 120 km per uur is geen uitzondering.Vaak regent het dan ook nog stevig zodat er reëel gevaar van onderkoeling op de loer licht. Heel erg zwaar op z'n tijd maar o zo mooi! Het laatste stuk naar beneden naar het bos ging ook via een aantal trappen. Ook de weg door het bos naar beneden was zwaar; meer dan 30 haarspeldbochten. Lang leve de aanslag op mijn knieën. In de hut aangekomen een slaapplaats uitgezocht volgens de standaard procedures. Bij de hut stroomt ook een riviertje dus daar heerlijk in gebadderd ondanks dat het heftig koud water was. En de sandflies vonden weer een verse schone tramper dus die vielen ook gelijk en masse aan. Grrr...  S'avonds na het eten een praatje van ranger Robbie. Hij vertelde oa over de "Stroet"(een wezel achtig diertje)en over de Kiwi. Ook liet hij het verschil tussen een mannelijke en een vrouwelijke Kiwi horen. Bij de hut zijn ze s'nachts te horen en soms ook te zien. Er overnachtte ook een groep jongeren van een middelbare school uit Te Anau. Ze waren ongeveer 14 jaar oud en zij liepen de tocht vanuit tegenover gestelde richting. Een leerlinge vertelde dat de "Stroet" er de oorzaak van is dat er in Fjordland zo weinig vogels zijn. Deze beestjes zijn in de 19e eeuw, door de boeren, vanuit Engeland geïmporteerd om ratten te bestrijden. Dat is ook prima gelukt maar de beestjes hebben geen natuurlijke vijanden in Nieuw Zeeland en, in de 18 maanden dat ze gemiddeld leven, zorgen ze voor veel nakomelingen. Ze eten eieren, vogels, ratten en muizen. Nu snap ik ook dat het zo stil is in de bossen. De klas, waarin die leerlinge zit, geeft voorlichting en haalt fondsen op om de bestrijding te kunnen mee financieren. Dus het was ook nog een educatieve avond. Later heb ik tot tegen elven gekaart (7/Nomination) met een Amerikaans stel en 2 geïmporteerde Engelsen. Vandaag was een hele zware dag maar ik heb met volle teugen genoten.

Dinsdag 26 feb.

Vandaag op tijd uit mn bedje gegaan want het wordt een drukke dag. Om half 9 reed ik de camping af om naar de parkeerplaats van de Kepler Track te rijden. Om kwart over 9 had ik mijn rugzak om en liep ik. Vlak bij de parkeerplaats zou een toegangspoort moeten zijn maar die heb ik niet gezien. Het eerste stuk liep door bossen evenwijdig aan de oevers van Lake Te Anau. Na ruim een uur lopen arriveerde ik bij Brod Bay Campsite. In het water speelden allemaal kinderen van een jaar of 10. Onder een groot afdak waren volwassenen net aan de thee. Ik kreeg ook een mok aangeboden. Het bleek een 3 daagse schoolkamp te zijn van een school uit de buurt. Nadat ik een kwartiertje met ze had gepraat, mijn onderstukken van mijn broek had afgeritst en me bespoten had met anti-sandfly, ging ik weer op pad. En dat ging door een mooi stuk regenwoud. Bijna elk stukje op de grond was groen. Allerlei verschillende soorten mossen groeiden daar. Het pad ging steeds steiler omhoog. Ook veel trappen in het parcour, vooral bij de indrukwekkende limestone bluffs en dat ging 3 uur lang door. Best heftig en ik moest verschillende keren stoppen om op adem te komen. Ik gelukkig niet alleen, de meesten moesten soms even gas terug nemen en de tijd nemen om bij te komen. Het laatste uurtje was net boven de bovengrens en gelijk was het pad ook niet zo steil meer omhoog. Hele stukken van het pad zijn zwevend gemaakt zodat je niet op grassen en bloemen loopt die er groeien. Tegen 2en bereikte ik Luxemore Hut dat op 1085 m. hoogte ligt. En wat een mooi uitzicht heb je daar over Lake Te Anau en voornamelijk de zuidarm daarvan. Bij binnenkomst van de hut gelijk de schoenen in een rek en de binnenzolen er half uit gehaald. Dat is een ijzeren regel, ga nooit met loopschoenen een hut in! Eerst een slaapplaats geregeld in de kleine bunkbed kamer. Daar liggen we met zn 14-en. In de keuken achter mn bednummer mijn naam op een lijst genoteerd. Morgenvroeg zet ik achter mijn naam waar ik die dag heen loop. In geval van nood ben je dan sneller te traceren. In de keuken een soepje gemaakt, kopje thee erbij en mn brood gesmeerd. Aan een van de grote tafels alles naar binnen gewerkt. Het ziet er erg netjes uit in de hut. Straks nog een klein uitstapje maken naar de Luxemore Caves zo'n 10 min hier vandaan.

Maandag 25 feb.

Een rustig dagje vandaag. Vanmorgen bij het DOC de hut tickets gehaald voor de Kepler Track. Het weerbericht is prima behalve dat er morgen misschien een beetje motregen wordt verwacht. De track is, vanwege rotsblokken die 3 weken geleden naar beneden gekomen zijn, iets omgeleid.
Verder heb ik weinig interessants te melden vanuit dit mooie land. De eerst komende dagen heb ik met mijn telefoon geen bereik in de bergen dus ik zal dan ook geen berichten kunnen plaatsen. Dat zal waarschijnlijk zaterdag as wel weer het geval zijn.
Tot dan.

Zondag 24 feb.

Voor vandaag heb ik als een echte toerist betaamt een excursie geboekt. En dat is, voor jullie die mij kennen, wel heel apart. Maar om de "Doubtful Sound" te zien moet je wel daar loopt geen weg naartoe. Om half 11 in gecheckt, mn lunchpakket gekregen en een half uur later ging de boot van wal. Het was nog wel bewolkt maar dat zou vlgs de kapitein zo weg zijn. Tegen de middag was het ook gebeurd. Eerst "Lake Manapouri" naar het westen over gevaren. De kapitein fungeerde ook als gids en vertelde over de omgeving en hun geschiedenis. Na een krap uur een gereedstaande touringcar in samen met een 30 tal Chinezen. Het viel me wel op dat deze groep rustig was..... Om 1 uur voeren we de "Doubtful Sound" op en die tocht zou 3 uur uren. Wat was dit gaaf zeg. Al gelijk na een klein half uur werd de catamaran stil gelegd omdat er een school dolfijnen dicht langs het schip zwom. Zo mooi! Verder naar het begin gevaren van de fjord aan de Tasman Zee. De zee was rustig dus zijn we nog rond een paar kleine, voor de kust liggende, eilandjes gevaren. En daar lagen enkele tientallen zeehonden en zeerobben te zonnen op de rotsen. Een mooi gezicht. Op de terugweg via de andere kant van de fjord gevaren en nog enkele zijarmen van de fjord bekeken. Elke keer zag het er heel anders uit. Fascinerend allemaal. Halverwege kwamen we een andere groep dolfijnen tegen en de motoren gingen uit en iedereen werd gevraagd om absolute stilte in acht te nemen. Het was inderdaad helemaal stil alleen de natuur hoorde je. De dolfijnen kwamen een stuk dichterbij. Na zo'n 10 minuten zin we verder gevaren op volle kracht om de verloren tijd in te halen. Ook zagen we een berg die in tweeen gescheurd was door een aardbeving van een jaar of 10 geleden. Om 4 uur weer voet aan wal gezet en de bus in. En later nog een klein uur met de boot naar Pearl Harbour. Dat laatste stuk zag je iedereen nog heerlijk nagenieten van deze fantastische dag. Om kwart over 6 was ik weer op de camping. Zo een hapje eten en dan morgen de laatste voorbereidingen treffen voor de "Kepler Track" die ik woensdag in een aantal dagen ga lopen.

Zaterdag 23 feb.

Vandaag er een lui dagje van gemaakt. Vanmorgen een handwasje gedaan en mn slaapzak te luchten gehangen. Het was vanacht erg koud (5 graden maar) zodat ik met een long john geslapen heb. Heerlijk ontbeten in het plaatsje en daar liep ik Jolanda, die ik eerder een lift gegeven had, tegen het lijf. Zij ging vandaag met de bus naar "Milfort Sound" en vandaar uit een rondvaart maken over de gelijknamige fjord. Ik ga het morgen doen maar dan in de "Doubtful Sound"; een fjord die iets zuidelijker ligt. Hopelijk krijg ik dolfijnen en misschien ook walvissen en pinguïns te zien. Dat zou gaaf zijn.
Verder vandaag wat gelezen en nog wat informatie over de hutten, waar ik tijdens de Kepler Track verblijf, ingewonnen bij het Tourist office van het DOC. Weinig nieuws dus vandaag. Morgen ongetwijfeld meer.

Vrijdag 22 feb.

Vanmorgen na een nacht met allemaal hazeslaapjes om half negen richting "The Divice". Het was zwaar bewolkt dus dat beloofde wat. Bij TD mijn grote rugzak aan met 20 kilo. Ik beschouw deze track, de "Key Summit" als een trainingsloop voor de "Kepler Track".  De tocht duurt ongeveer 3,5 uur. Het eerste uur was zwaar met die rugzak; mijn lijf was dit niet meer gewend. Daarna ging het beter. De wolken trokken weg en het werd best wel warm. Op de top aangekomen had ik een waazinng uitzicht op besneeuwde toppen van om en nabij de 2000 meter. Het DOC heeft op de top een alpenweide gecreëerd met verschillende bomen, struiken en bloemen. Ook zijn er 4 kleine meertjes in verwerkt. Heel erg geslaagd. Ook kan je van daar uit heel goed op "Lake Marian" kijken. Dit meer op ongeveer 1500 meter hoogte ligt tussen 2 berghellingen in en wordt gevoed door 2 gletchers. Een Duitse knul die er ook was zei dat hij gisteren de tocht naar dat meer had gemaakt en verbluft was door het plaatje. Dus toen ik tussen de middag weer beneden was gelijk gevraagd aan een DOC medewerkster hoe ik daar moet komen. Zij had het zelf met kerst jl gedaan en was zelfs gaan zwemmen in het koude water. Het schijnt een speciale belevenis te zijn. Dus hup ik erheen; het is maar kwartier met de auto. De tocht begint met een swingbridge en mooi aangelegde paden. Maar dan na een minuut of 20 begint de ellende. Van een pad is nauwelijks nog sprake; lopen over rotsen en boomstronken. Vreselijk zwaar, zeker met deze temperaturen. Vandaag is het bijna 29 graden. Ik ben vaak gestopt om weer op adem te komen; en zelfs even gedacht om de pijp aan Maarten te geven. Na dit gevecht 2 uur te hebben volgehouden was daar eindelijk toch de beloning; een diepblauw meer tussen de berghellingen vol in de zon. Alle pijn is dan weer snel vergeten.  Nadat ik weer een beetje afgekoeld en bij gekomen was toch maar de stoute schoenen aangetrokken en gaan zwemmen. En ja hoor ik verwachtte het al, het water is Focking koud! Maar dat geeft zo'n kick. Na een paar minuten er snel weer uit en me op een rots opgewarmd. Heerlijk genieten van het magnifieke uitzicht. De terugtocht ging een stuk makkelijker maar je moet daardoor wel erg oppassen. Op de parkeerplaats een appeltje weggewerkt en terug gereden naar Te Anau waar ik op een camping sta. Eindelijk eentje met een douche.lol. Ik heb een waanzinnige mooie dag beleefd en ben nu zo rozig ala de pest..hihih. Dus zo nog een kopje thee en dan gauw onder de wol.